Homeopatia

Ta metoda leczenia oparta jest na założeniu, że przyczyna choroby jest podobna do tego, co ją leczy. Dlatego leczenie polega na stosowaniu bardzo małych dawek rozcieńczonych substancji, które w dużym stężeniu wywołują objawy danej choroby.

Początki

Zasady homeopatii opracował na początku XIX w. niemiecki lekarz Samuel Hahnemann. Był to jego protest przeciwko rygorystycznemu stosowaniu praktyk medycyny konwencjonalnej. Zainteresowały go szczególne pojęcia „podobieństw”, głoszone w XVI w. przez szwajcarskiego lekarza i alchemika Paracelsusa, który twierdził, że ta sama substancja w dużym stężeniu wywołuje chorobę, a w niewielkim leczy. Po przeprowadzeniu własnych eksperymentów Hahnemann obwieścił swoje odkrycie w roku 1810, w 1821 zaś opublikował zestaw zbadanych przez siebie substancji.

Oto główne zasady homeopatii według Hahnemanna:

• Substancje wywołujące objawy identyczne lub podobne do objawów choroby mogą chorobę wyleczyć, czyli „ podobne powinno być leczone podobnie”.
• Nie należy podawać kilku leków jednocześnie.
• Najmniejsza dawka substancji jest najbardziej efektywna i najskuteczniej łagodzi objawy choroby.
• Na skuteczność leczenia ma wpływ pozytywne nastawienie chorego.

W Polsce homeopatia stała się znana już w roku 1830, wkrótce po opublikowaniu przez Hahnemanna nowej metody leczenia. W koku 1892 powstało Towarzystwo Zwolenników Homeopatii RP, działające do czasów II wojny światowej.

Po długim okresie przerwy, w połowie lat 70. ta metoda leczenia znów zaczęła zyskiwać popularność. Powstało wiele aptek z lekami homeopatycznymi, rozwija się szkolenie lekarzy i farmaceutów.

Homeopatia zyskuje coraz więcej zwolenników, którzy uważają, że jest to leczenie zgodne z naturą, a leki homeopatyczne nie wywołują tak szkodliwych skutków ubocznych, jak leki stosowane przez klasyczną medycynę.