ZAPALENIE PĘCHERZYKA ŻÓŁCIOWEGO (CHOLECYSTITIS). Pęcherzyk żółciowy (vesica fellea) zwany również woreczkiem żółciowym służy do magazynowania i zagęszczania żółci wytwarzanej w wątrobie. Funkcją żółci jest emulgowanie tłuszczów w przewodzie pokarmowym co umożliwia ich trawienie i wchłanianie. Pęcherzyk żółciowy może zmagazynować średnio 60 ml żółci. Zapalenia pęcherzyka żółciowego najczęściej wywołują kamienie żółciowe, które zatykają przewód pęcherzykowy utrudniając tym samym  przepływ żółci i obrzęk pęcherzyka. Rzadziej zapalenie wywołane jest przez zakażenia bakteryjne np. salmoneloza, sepsa lub gdy sok trzustkowy przedostanie się do pęcherzyka żółciowego. Zapalenie może wywołać również uraz w okolicy wątroby.

Objawy zapalenia pęcherzyka żółciowego:

- ból w prawej, górnej części brzucha, promieniujący w stronę prawego ramienia

Zespół jelita drażliwego. Jak sobie z nim radzić?

Objawy zespołu jelita drażliwego odczuwa 20% dorosłych, chociaż podczas badań lekarskich zwykle nie wykrywa się u nich żadnych zaburzeń. Wielu osobom, które już się pogodziły z tą utrudniającą życie dolegliwością, można pomóc.

Kiedy należy podejrzewać zespół jelita drażliwego?

Częste bóle brzucha, występujące zwłaszcza po jedzeniu i ustępujące po wypróżnieniu, zaburzenia rytmu wypróżnień z licznymi, luźnymi stolcami lub zaparciami, wzdęcie, gazy, odczuwanie nagłej potrzeby oddania stolca mogą wskazywać na zespół jelita drażliwego.

Przyczyny zespołu jelita drażliwego nie są w pełni poznane, jest to choroba przewlekła, która z okresami zaostrzeń i remisji, może trwać do końca życia. Lekarze określają zespół jelita drażliwego schorzeniem czynnościowym, gdyż podczas szczegółowych badań nie wykrywa się zmian w jelitach. Zespół jelita drażliwego wywołuje znaczny dyskomfort i cierpienie, ale nie powoduje trwałych szkód w organizmie, nie prowadzi do stanów zapalnych i krwawień z jelita, a także innych poważnych chorób, jak np. nowotwory.

Choroba często przebiega łagodnie, ale u niektórych osób bywa dokuczliwa. Może być powodem unikania kontaktów towarzyskich, niechęci do podjęcia pracy, a także niechęci do krótkich nawet podróży. Na szczęście większość ludzi, dzięki stosowaniu odpowiedniej diety, umiejętnemu radzeniu sobie ze stresem i przyjmowaniu zalecanych przez lekarzy preparató, potrafi zapanować na objawami chroby.

Biegunka- kłopotliwy problem!

Jest uciążliwą dolegliwością, która sprawia sporo kłopotu i jest czymś bardzo krępującym. Szczególnie niebezpieczna bywa w przypadku dziedzi i osób starszych. Najczęściej dotyka ludzi w sytuacjach stresujących lub jest objawem infekcji układu pokarmowego.

Biegunka a inaczej rozwolnienie jest obroną organizmu przed atakiem substancji toksycznych. Objawia się zwiększoną liczbą stolców o płynnej lub półpłynnej konsystencji częściej niż trzy razy na dobę.

Biegunce zazwyczaj towarzyszą  ostre bóle brzucha, nudności, wymioty, wysoka temperatura, ogólne osłabienie i rozbicie organizmu. Niekiedy w stolcu może wystąpić krew lub ropa. Zwyczajna biegunka trwa z reguły dwa-trzy dni i najczęściej jest nieszkodliwa. Niekiedy jednak, zwłaszcza przy chorobach wywołanych przez bakterie, może mieć cięższy przebieg i prowadzić do szeregu powikłań. Najbardziej niebezpiecznym powikłaniem, jakie występuje przy biegunce jest odwodnienie organizmu, które może doprowadzić nawet do śmierci.

Przyczyny biegunki:

• infekcje układu pokarmowego wywołane zakażeniem wirusowym, np. przez rotawirusy lub zakażeniem bakteryjnym, np. przez pałeczki Salmonelli lub bakterię   Coli;
• zatrucia różnymi substancjami, np. lekami, rtęcią, grzybami;
• jedzenie w pośpiechu zbyt gorących lub zbyt zimnych potraw,
• długotrwałe narażenie organizmu na stres, strach, nerwica;
• alergia lub nietolerancja pokarmowa, np. celiakia;
• zespół jelita drażliwego
• zaburzenia trawienia i wchłaniania wywołane przez choroby układu pokarmowego np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, przewlekłe zapalenie trzustki lub nowotwór;

Choroba wrzodowa żołądka

(owrzodzenia dwunastnicy, przełyku, żołądka i wrzody trawienne)

Owrzodzenie(wrzód) to mały kraterowaty ubytek lub otwarta nadżerka śluzówki żołądka albo jelita cienkiego. (rzadziej wrzód powstaje w przełyku, zwykle w dolnej jego części, która może być narażona na działanie kwasu żołądkowego). Wrzód umiejscowiony w samym żołądku nazywany jest wrzodem żołądka, a nieco niżej – wrzodem dwunastnicy. Lekarze często dodają określenie „trawienny”, dla podkreślenia, ze wrzód taki powstaje tylko w tej części przewodu pokarmowego, w której znajduje się pepsyna – enzym wydzielany w żołądku i trawiący białka

Dawniej sadzona, ze przyczyną wrzodów jest nadmiar pepsyny i innych soków trawiennych. Jednak późniejsze badania wykazały ze u wielu chorych nie występuje nadmierne wydzielanie, a często nawet pacjenci maja obniżony poziom kwasu żołądkowego. Lekarze wysunęli wiec teorie, ze do powstania owrzodzeń przyczyniają się czynniki genetyczny, takie jak zbyt cienka i delikatna warstwa śluzu okrywającego żołądek i dwunastnice. Ostatnio badacze zwracają również uwagę na obecność bakterii Helicobacter pylori i jej role w tworzeniu się wrzodów. Niezależnie od przyczyny owrzodzenia mogą ulec zaostrzeniu wskutek nawyków dietetycznych, nadmiernego stresu, pod wpływem kofeiny, palenia tytoniu i nadużywania alkoholu. Wrzód trawienny nasilają również kwas acetylosalicylowy i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Z badan wynika ze pojedyncze lub mnogie owrzodzenie żołądka występuje u jednej spośród 10 osób. Wrzód trawienny zdarza się w każdym wieku, ale wrzód dwunastnicy pojawia się zwykle w wieku 40-50, a żołądka 50-60 lat. Wiele owrzodzeń ulega wygojeniu w ciągu roku, często bez żadnego leczenia a nawet rozpoznania choroby, ponieważ przebiega ono bezobjawowo.

Przebieg i objawy choroby wykazują znaczne zróżnicowanie. Niektórzy skarżą się na pieczenie w żołądku lub uczucie ssania, najczęściej występujące przy pustym żołądku. Inni mają po jedzeniu mdłości, odczuwają wzdęcia, a nawet ciągły głód.

Często pierwszym objawem choroby jest ostry krwotok w postaci wymiotów świeżą czerwoną krwią lub przypominających fusy czarnej kawy. O krwotoku z przewodu pokarmowego świadczą także krwawe, smoliste, czarne stolce. Ciężki krwotok może doprowadzić do wstrząsu, objawiającego się spadkiem ciśnienia tętniczego krwi, szybkim biciem serca i zimną wilgotną skórą. Długotrwała utrata niewielkich ilości krwi powoduje anemię.

Wrzód może przebić ścianę żołądka lub jelita: wówczas treść pokarmowa przelewa się do jamy brzusznej. Pierwszym objawem perforacji (przedziurawienia) jest nagły, ostry ból brzucha. Stan taki wymaga następującej pomocy, ponieważ wywołuje zapalenie otrzewnej, stanowiące zagrożenie dla życia.

Niedrożność – inne powikłanie wrzodu – powstaje najczęściej na skutek powodujące zwężenie bielizny, utrudniającej przechodzenie pokarmu do dwunastnicy. Jej objawami są: rozszerzenie żołądka, nasilające się bole oraz obfite wymioty częściowo strawionym pokarmem.