DOMOWE SPOSOBY NA BÓL ZATOK

Stan zapalny zatok często jest poprzedzony infekcją górnych dróg oddechowych. Objawia się uciskającym bólem głowy obejmującym czoło i oczodoły, nasilającym się podczas pochylania głowy. bólowi często towarzyszą gęsty katar, światłowstręt i nudności. Aby złagodzić te dolegliwości sięgnij po domowe sposoby i przestrzegaj kilku zasad.

Ważne wskazówki:

• Nie pal papierosów! Dym tytoniowy wysusza drogi oddechowe!
• Pij dużo płynów (ok. 2 l dziennie).
• Jedz pokarmy bogate w witaminę C i przyprawy o właściwościach przeciwzapalnych.

Inhalacje

Aby takie zabiegi były skuteczne, trzeba je prawidłowo przygotować i przeprowadzić. Do miski wlej ziołowy odwar lub gorącą wodę z leczniczymi dodatkami. Przykryj głowę oraz ramiona ręcznikiem i nachyl się nad miską. Powoli wdychaj i wydychaj opary przez nos i usta. Inhalację wykonuj dwa razy dziennie po piętnaście minut. Po zabiegu nie wychodź z domu przez godzinę.

Rumiankowa

Do garnuszka wsyp 2 łyżki suszonych kwiatów rumianku. Zalej 2 szklankami wody. Zagotuj, następnie przecedź.

Z soli kuchennej

Do litra gorącej, przegotowanej wody wsyp łyżkę soli kuchennej i wymieszaj.

Z aromatycznymi olejkami

Do litra gorącej (nie wrzącej!) wody dodaj 5 kropli olejku z drzewa herbacianego, lub 2 olejku tymiankowego i wymieszaj.

Świnka jest ostrą chorobą zakaźną przebiegającą z nagminnym zapaleniem ślinianek przyusznych. Choroba dotyczy szczególnie dzieci w wieku szkolnym, wywołuje ją wirus świnki z rodziny Paramyksowirusów. Do zakażeń wirusem dochodzi najczęściej późną zimą i wczesną wiosną. Epidemie występują w Polsce co 2-3 lata. Wirus świnki przenosi się drogą kropelkową z wydzielinami dróg oddechowych, lub przez ślinę, która może się znajdować na pożywieniu albo przedmiotach. Wirus ma dużą zdolność zarażania. Wrotami zakażenia jest błona śluzowa górnych dróg oddechowych, gdzie następuje namnażanie wirusa i rozsiew za pośrednictwem krwi do narządów wewnętrznych. Choroba zaczyna się nagle. Okres wylęgania (inkubacji) wynosi 14 do 24 dni, a okres zaraźliwości zaczyna się zwykle 2 dni przed zapaleniem ślinianek i trwa do 6-10 dni od ustąpienia obrzęku.

Objawy zwiastunowe występują rzadko: bóle mięśni szyi, złe samopoczucie. Często nie ma żadnych objawów choroby i zakażenie można stwierdzić jedynie przez wykrycie przeciwciał we krwi. Jeżeli przebieg jest objawowy, najczęstszymi objawami są: bolesność i obrzęk jednej lub obu ślinianek przyusznych, gorączka, bóle głowy, bóle mięśni, złe samopoczucie, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych o zazwyczaj typowym i łagodnym przebiegu.

Początkowo obrzęk ślinianki przyusznej jest umiejscowiony bezpośrednio za żuchwą. Obrzęk jest największy w 1-3 dniu, trwa 3-7 dni, maskuje kąt żuchwy, unosi i odchyla ku przodowi płatek ucha, następnie przechodzi na dolną część twarzy. Pojawia się ból wokół ucha, a także w gardle, zwłaszcza przy przełykaniu. Dziecko czuje się rozbite. Chorobie towarzyszy umiarkowana gorączka. Dziecku należy podawać potrawy płynne lub półpłynne. Obrzęk ślinianek powoduje ból przy otwieraniu ust i gryzieniu. Skóra nabrzmiała jest blada, lekko błyszcząca, napięta.

Przy śwince mogą wystąpić powikłania, związane z atakiem wirusa narządów takich jak tarczyca, gruczoły sutkowe, trzustka, jajniki, jądra, najądrza oraz ośrodkowy układu nerwowy.

Grypa żołądkowa może nas dopaść niezależnie od wieku. Dzieci zarażają się łatwiej niż dorośli gdyż nie mają jeszcze w pełni rozwiniętego systemu odpornościowego. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez brak higieny. Częste mycie rąk to najlepszy sposób, by uchronić się przed grypą żołądkową. Większe szanse na szybki i łagodny przebieg choroby mają dzieci, które były karmione piersią jak i te, które zostały zaszczepione przeciw rotawirusom.

OBJAWY GRYPY ŻOŁĄDKOWEJ

- gorączka

- biegunka

- bóle brzucha

- wymioty

- osłabienie

- utrata apetytu

DIETA

Grypie żołądkowej najczęściej towarzyszą dolegliwości takie jak : biegunka, wymioty. Groźnym skutkiem tych objaw jest odwodnienie, zwłaszcza u małych dzieci. Dlatego ważne, by podawać dziecku płyny elektrolitowe ( dostępne w aptece), napar z mięty lub przegotowaną wodę. Dziecko powinno wypijać tyle płynów, ile straciło z powodu

Uwagi : przy poparzeniach, które pokrywają większe powierzchnie skóry – u dorosłych ponad 10 %, a u dzieci ponad 5 % powierzchni ciała- należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Niezbędny jest również szybki kontakt z lekarzem w przypadku oparzeń II i III stopnia.

Z kuchennej pułki…

Zimna woda

Pierwszym zabiegiem jaki powinien zostać wykonany jest zanurzenie poparzonego ciała w zimnej wodzie aż do ustąpienia bólu.

Zimne mleko

Zamaczamy chustkę w zimnym mleku i przykładamy jako kompres na poparzone miejsce. Powtarzamy czynność wielokrotnie.

Miód ( łagodzi ból, hamuje tworzenie się pęcherzy i przyspiesza leczenie)

Nanosimy niewielką ilość miodu na poparzone miejsce skóry. Powtarzamy czynność wielokrotnie.

Surowy ziemniak ( łagodzi ból i wspiera regenerację komórek skóry)

Surowe ziemniaki ścieramy na papkę i możliwie jak najszybciej nakładamy na poparzone miejsca.

Żel z aloesu ( łagodzi ból, wspomaga odnowę zniszczonych komórek skóry, hamuje tworzenie się blizn)

Co to jest?

Zakażenie dróg moczowych powoduje stan zapalny pęcherza lub cewki moczowej. Dolegliwość ta występuje najczęściej u kobiet (co piąta cierpi na nią co najmniej raz do roku), ale również występować u mężczyzn. Zastosowanie antybiotyków bywa niezbędne, ponieważ nawracające zakażenia dróg moczowych mogą doprowadzić do zakażenia nerek.

Przyczyny:

Infekcje dróg moczowych są wywoływane przez bakterie. W prawidłowych warunkach mocz wydzielany przez nerki i gromadzony w pęcherzu jest jałowy (tzn. nie ma w nim bakterii). Podczas wydalania z organizmu spłukuje on niewielkie ilości bakterii, które zdążą rozwinąć się w cewce moczowej. Niekiedy jednak bakterie w drogach moczowych przezwyciężają mechanizmy obronne ludzkiego organizmu i rozmnażają się, wywołując stan zapalny. Częste wstrzymywanie moczu może zwiększyć ryzyko zakażeń dróg moczowych. przyczynia się do tego również brak higieny osobistej. Zakażenia są też częste w ciąży, kiedy pęcherz moczowy, uciśnięty przez rozwijający się płód, nie może się całkowicie opróżnić.